วิธีพูดคุยกับลูกสาวของคุณเกี่ยวกับประจำเดือนครั้งแรกของเธอ

เด็กผู้หญิงที่ได้รับข้อมูลเกี่ยวกับการมีประจำเดือนก่อนมีประจำเดือนครั้งแรกจะมีระดับความกลัวและความอับอายต่ำกว่าเด็กผู้หญิงที่เรียนรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้หลังจากเริ่มมีประจำเดือนแล้ว (Chandra-Mouli & Patel, 2017) การเริ่มต้นการสนทนาเกี่ยวกับเรื่องนี้เมื่ออายุประมาณ 8 หรือ 9 ขวบ ซึ่งเร็วกว่าอายุเฉลี่ยของการมีประจำเดือนครั้งแรก จะช่วยให้เด็กผู้หญิงส่วนใหญ่มีเวลาในการซึมซับข้อมูลโดยไม่ต้องเผชิญกับแรงกดดันจากวิกฤตการณ์ที่เกิดขึ้นจริง

เริ่มต้นเร็วกว่าที่รู้สึกว่าจำเป็น

พ่อแม่หลายคนมักรอจนกว่าจะสังเกตเห็นสัญญาณทางกายภาพของการเข้าสู่วัยรุ่นก่อนที่จะเริ่มพูดคุยเรื่องนี้ ซึ่งในเวลานั้น ประจำเดือนครั้งแรกอาจยังอีกหลายสัปดาห์หรือหลายเดือน ทำให้เหลือเวลาไม่มากพอที่จะตอบคำถามอย่างใจเย็น การพูดคุยอย่างค่อยเป็นค่อยไปและไม่กดดันตั้งแต่เนิ่นๆ อาจเริ่มต้นจากหนังสือหรือการบ้านในวิชาสุขศึกษา มักจะได้ผลดีกว่าการพูดคุยอย่างเป็นทางการเพียงครั้งเดียวในขณะที่เด็กแสดงความวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด

การสนทนาครั้งแรกไม่จำเป็นต้องพูดถึงรายละเอียดทางชีววิทยาในคราวเดียว การอธิบายว่าประจำเดือนคือเลือดและเนื้อเยื่อที่ออกจากมดลูก เกิดขึ้นประมาณเดือนละครั้ง และเป็นส่วนหนึ่งของการเจริญเติบโตตามปกติ ก็เพียงพอแล้ว รายละเอียดเกี่ยวกับการตกไข่และการควบคุมฮอร์โมนสามารถพูดคุยกันในภายหลังได้ เมื่อความอยากรู้อยากเห็นและความเข้าใจของลูกสาวพัฒนาขึ้น เรื่องในชีวิตประจำวันก็ควรได้รับความสนใจเท่าเทียมกับเรื่องชีววิทยา เช่น วิธีใช้ผ้าอนามัย สิ่งที่ควรทำหากมีเลือดออกที่โรงเรียน และควรบอกใครหากเกิดขึ้นโดยไม่คาดคิด คำถามเหล่านี้ช่วยลดความตื่นตระหนกในชีวิตจริงได้มากกว่าการอธิบายระดับฮอร์โมน

การจัดการกับอาการไม่สบายทั้งสองข้าง

ความรู้สึกอึดอัดบ้างเป็นเรื่องปกติ และการยอมรับอย่างตรงไปตรงมา แทนที่จะแสร้งทำเป็นว่าการสนทนานั้นราบรื่น จะช่วยให้ลูกสาวรู้สึกสบายใจขึ้น ผู้ปกครองอาจพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า การพูดคุยเรื่องประจำเดือนอาจรู้สึกแปลกๆ ในตอนแรก และความรู้สึกนี้มักจะจางหายไปตามเวลา คุณพ่อก็สามารถพูดคุยเรื่องนี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพเช่นเดียวกับคุณแม่ หากพวกเขายินดีที่จะให้ข้อมูลพื้นฐานและใช้โทนเสียงที่เป็นธรรมชาติ ไม่ใช่แบบทางการหรือจริงจังเกินไป

ข้อผิดพลาดทั่วไปที่ควรหลีกเลี่ยง

การมองว่าหัวข้อนี้เป็นเรื่องน่าอายหรือเรื่องที่ต้องกระซิบกระซาบส่งสารที่ไม่พึงประสงค์ แม้ว่าคำพูดนั้นจะถูกต้องและให้การสนับสนุนก็ตาม การใช้คำพูดที่เลี่ยงความจริงโดยไม่เอ่ยถึงกระบวนการทางชีววิทยาที่แท้จริง อาจทำให้เกิดช่องว่างในความเข้าใจ ซึ่งจะปรากฏขึ้นในภายหลังในรูปแบบของความสับสนหรือข้อมูลที่ผิดพลาดที่ได้รับมาจากแหล่งอื่น การรอให้มีการพูดคุยครั้งใหญ่เพียงครั้งเดียว แทนที่จะปล่อยให้หัวข้อนี้เกิดขึ้นเป็นระยะๆ ในช่วงหลายเดือนหรือหลายปี มักจะสร้างความกดดันมากกว่าที่จะช่วยบรรเทา การสนทนาเล็กๆ น้อยๆ อย่างต่อเนื่องมักจะได้ผลดีกว่าการพูดคุยอย่างครอบคลุมในครั้งเดียว

ช่วงอายุประมาณ 8 หรือ 9 ขวบถือเป็นจุดเริ่มต้นที่เหมาะสม เนื่องจากเป็นช่วงอายุที่เร็วกว่าอายุเฉลี่ยของการมีประจำเดือนครั้งแรกประมาณสองถึงสามปี

คุณพ่อสามารถพูดคุยเรื่องประจำเดือนได้อย่างมีประสิทธิภาพ ระดับความสบายใจและความเปิดเผยของพ่อหรือแม่มีความสำคัญมากกว่าว่าใครจะเป็นฝ่ายเริ่มพูดคุยก่อน

การยอมรับความรู้สึกเขินอายที่เกิดขึ้นเป็นครั้งคราว แทนที่จะบังคับให้มีการพูดคุยยืดเยื้อ และการกลับมาพูดถึงหัวข้อนั้นสั้นๆ ในภายหลัง มักจะได้ผลดีกว่าการกดดันให้พูดคุยเรื่องนั้นในครั้งเดียว

การพูดคุยเกี่ยวกับประจำเดือนก่อนที่มันจะเริ่มขึ้น สามารถช่วยลดความเครียดและทำให้รู้สึกคุ้นเคยมากขึ้นกับประสบการณ์ครั้งแรกได้