Τα κορίτσια που λαμβάνουν πληροφορίες σχετικά με την έμμηνο ρύση πριν από την πρώτη τους περίοδο αναφέρουν χαμηλότερα επίπεδα φόβου και αμηχανίας από εκείνα που τις μαθαίνουν μόνο μετά την έναρξη της αιμορραγίας (Chandra-Mouli & Patel, 2017). Η έναρξη της συζήτησης γύρω στην ηλικία των 8 ή 9 ετών, πολύ πριν από τη μέση ηλικία της εμμηναρχής, δίνει στα περισσότερα κορίτσια χρόνο να αφομοιώσουν τις πληροφορίες χωρίς την πίεση μιας ενεργού κρίσης.
Ξεκινώντας νωρίτερα από όσο κρίνεται απαραίτητο
Πολλοί γονείς περιμένουν μέχρι να παρατηρήσουν σωματικά σημάδια εφηβείας πριν θέσουν το θέμα. Μέχρι τότε, η πρώτη περίοδος μπορεί να απέχει ήδη εβδομάδες ή μήνες, αφήνοντας λίγο χώρο για να απαντηθούν ερωτήσεις ήρεμα. Μια πρώιμη, χαμηλής πίεσης συζήτηση, ίσως αφορμή από ένα βιβλίο ή μια εργασία σε μάθημα υγείας, τείνει να έχει καλύτερη επίδοση από μια μεμονωμένη επίσημη ομιλία που δίνεται σε μια στιγμή ορατού άγχους.
Τι να καλύψετε
Μια πρώτη συζήτηση δεν χρειάζεται να περιλαμβάνει κάθε βιολογική λεπτομέρεια ταυτόχρονα. Η εξήγηση ότι η περίοδος είναι η έξοδος αίματος και ιστού από τη μήτρα, ότι συμβαίνει περίπου μία φορά το μήνα και ότι είναι ένα φυσιολογικό και αναμενόμενο μέρος της ενηλικίωσης καλύπτει το ουσιαστικό θέμα. Λεπτομέρειες σχετικά με την ωορρηξία και την ορμονική ρύθμιση μπορούν να ακολουθήσουν σε μεταγενέστερες συζητήσεις καθώς αναπτύσσεται η περιέργεια και η κατανόηση μιας κόρης. Πρακτικά ζητήματα αξίζουν ίσης προσοχής μαζί με τη βιολογία. Πώς να χρησιμοποιήσετε μια σερβιέτα, τι να κάνετε εάν ξεκινήσει η αιμορραγία στο σχολείο και σε ποιον να ενημερώσετε εάν συμβεί απροσδόκητα είναι τα είδη ερωτήσεων που μειώνουν τον πανικό στον πραγματικό κόσμο περισσότερο από μια εξήγηση των ορμονικών επιπέδων.
Διαχείριση δυσφορίας και από τις δύο πλευρές
Κάποιος βαθμός αμηχανίας είναι συνηθισμένος και η άμεση αναγνώρισή της, αντί να προσποιείται ότι η συζήτηση είναι απολύτως άνετη, συχνά κάνει την κόρη να νιώθει άνετα. Ένας γονέας μπορεί να πει ξεκάθαρα ότι η συζήτηση για την περίοδο μπορεί να φανεί περίεργη στην αρχή και ότι αυτό το συναίσθημα τείνει να εξασθενεί με την πάροδο του χρόνου. Οι πατέρες μπορούν και συχνά κάνουν αυτή τη συζήτηση εξίσου αποτελεσματικά με τις μητέρες, υπό την προϋπόθεση ότι είναι πρόθυμοι να ασχοληθούν με βασικά γεγονότα και να διατηρήσουν τον τόνο της πραγματικότητας και όχι κλινικό ή υπερβολικά σοβαρό.
Συνηθισμένα λάθη που πρέπει να αποφεύγετε
Η αντιμετώπιση του θέματος ως ντροπής ή ως κάτι για το οποίο μπορεί κανείς να ψιθυρίσει στέλνει ένα ακούσιο μήνυμα, ακόμα και όταν οι ίδιες οι λέξεις είναι ακριβείς και υποστηρικτικές. Η αποκλειστική χρήση ευφημισμών, χωρίς ποτέ να κατονομάζει την πραγματική βιολογική διαδικασία, μπορεί επίσης να αφήσει κενά στην κατανόηση που προκύπτουν αργότερα, καθώς η σύγχυση ή η παραπληροφόρηση απορροφώνται από άλλες πηγές. Η αναμονή μιας μόνο «μεγάλης συζήτησης» αντί να επιτρέπεται στο θέμα να ανακύπτει περιοδικά για μήνες ή χρόνια τείνει να δημιουργεί περισσότερη πίεση από ό,τι ανακουφίζει. Οι συνεχείς, μικρότερες συζητήσεις γενικά λειτουργούν καλύτερα από μια ολοκληρωμένη συνεδρία.
Συχνές ερωτήσεις
Σε ποια ηλικία πρέπει να ξεκινήσει η συζήτηση για την περίοδο;
Γύρω στην ηλικία των 8 ή 9 ετών είναι ένα λογικό σημείο εκκίνησης, καθώς αυτό προηγείται της μέσης ηλικίας της εμμηναρχής κατά δύο έως τρία χρόνια.
Πρέπει οι πατέρες να συμμετέχουν σε αυτή τη συζήτηση;
Οι πατέρες μπορούν να συζητήσουν αποτελεσματικά την έμμηνο ρύση. Το επίπεδο άνεσης και η ανοιχτότητα του γονέα έχουν μεγαλύτερη σημασία από το ποιος γονέας ξεκινά το θέμα.
Τι γίνεται αν η κόρη μου φαίνεται να ντρέπεται ή να αποφεύγει το θέμα;
Η ομαλοποίηση της περιστασιακής αμηχανίας, αντί της επιβολής εκτεταμένης συζήτησης, και η σύντομη επανεξέταση του θέματος αργότερα, συνήθως λειτουργεί καλύτερα από το να πιέσετε το θέμα σε μία μόνο συνεδρίαση.
Παρακολουθήστε το στην εφαρμογή
Το να συζητάτε για την περίοδο πριν από την έναρξή της μπορεί να κάνει την πρώτη εμπειρία λιγότερο αγχωτική και πιο οικεία.